Levens verbeteren door wetenschap
› Resources › Nanobiotechnologie: een veelbelovende toekomst
Nanotechnologie, die gedefinieerd kan worden als het vermogen om materie te synthetiseren, manipuleren en visualiseren op nanometerschaal, had een beginpunt in de jaren 1980. Het gebruik van de term “nanodeeltje” is breed en omvat zowel organische als anorganische nanomaterialen. Lipiden en biopolymeren vallen binnen de categorie organische nanomaterialen, terwijl niet-sferische metalen, oxiden en koolstof worden beschouwd als anorganische nanomaterialen.
Het raakvlak van nanotechnologie en biotechnologie wordt nanobiotechnologie genoemd. Nanobiotechnologie wordt toegepast in de levenswetenschappen voor uiteenlopende toepassingen, variërend van nieuwe moleculaire beeldvormingstechnieken voor vroegtijdige diagnose van ziekten en nawerkingen van therapieën, tot medicijntoediening in de farmacologie. Nanobiotechnologie wordt ook gebruikt voor kwantitatieve analytische instrumenten op moleculair niveau, evenals voor de verbetering van laboratoriumtechnieken met betrekking tot ex vivo. Terwijl de meeste onderzoeken nog in ontwikkeling zijn voor onderzoekslaboratoria, worden op nano gebaseerde behandelingen, vaccins, geneesmiddelen en diagnostische apparaten geleidelijk goedgekeurd voor commercialisering en klinisch gebruik.
Een van de meest wenselijke aspecten van nanotechnologie is de stabiliteit ervan, die tevens dient als een techniek om de oplosbaarheid te vergroten. Kleinere deeltjes zorgen ervoor dat de verhouding tussen oppervlak en volume toeneemt, wat resulteert in een hogere oplosbaarheid. De oplosbaarheid van een stof beïnvloedt het vermogen ervan om door biologische membranen heen te dringen en het beoogde effect te bereiken. Deze kennis in de nanobiotechnologie is bijzonder essentieel voor medische studies als een belangrijk aandachtsgebied.
Een grote zorg voor overheidsinstanties en gezondheidswerkers wereldwijd is de kwestie van bacteriële en schimmelresistentie. Traditionele methoden met orale en intraveneuze geneesmiddelen brengen verschillende uitdagingen met zich mee, zoals nadelige bijwerkingen, de noodzaak van toenemende doseringen en resistentie tegen antibacteriële geneesmiddelen. Door deze kwesties is de noodzaak om de effectiviteit van antimicrobiële therapieën te vergroten nog nooit zo groot geweest.
Hier komen nanomaterialen in beeld. Nanomaterialen kunnen de werkzaamheid van zowel bestaande als nieuwe medicamenteuze therapieën versterken. Door gebruik te maken van de unieke eigenschappen en afmetingen van nanomaterialen willen onderzoekers resistentie tegen geneesmiddelen overwinnen en effectievere behandelingen bieden via gecontroleerde, gerichte toediening, en geneesmiddelen die kunnen doordringen in biofilms in wonden die conventionele behandelingen niet kunnen doorbreken.
Gecontroleerde en gerichte systemen voor medicijntoediening staan centraal bij het verbeteren van medicijnactiviteit tegen bacteriën en schimmels. De functie van nanomaterialen maakt een nauwkeurige toediening van antimicrobiële middelen rechtstreeks op de plaats van de infectie mogelijk, waardoor de vereiste dosering wordt verlaagd en bijwerkingen worden geminimaliseerd. Deze toedieningssystemen kunnen de therapeutische resultaten aanzienlijk verbeteren op twee manieren:
Naast het bestrijden van antibioticaresistentie hebben nanogeneesmiddelen een scala aan uiteenlopende toepassingen, zoals bij de behandeling van kanker, tuberculose en neurodegeneratieve aandoeningen. Dergelijke innovaties staan op het punt een revolutie teweeg te brengen in de immunotherapie, met nieuwe ontwikkelingen zoals 'vaccinimplantaten' die de immuunrespons continu moduleren en versterken zonder de noodzaak van herhaalde toedieningen. Deze kunnen leiden tot aanzienlijke vooruitgang in de volksgezondheid door effectievere en langdurigere behandelingen te bieden voor een verscheidenheid aan ziekten.
Naarmate de studie van nanomaterialen vordert, is het belangrijk om de toxiciteit van nanomaterialen te begrijpen om het ware potentieel van nanobiotechnologie te benutten. Hoewel nanomaterialen aantrekkelijk zijn voor een breed scala aan medische toepassingen vanwege hun vermogen om weefsels, cellen en fysieke barrières te doordringen, en hun bereik tot vitale organen, zijn hun voordelen niet geheel vrij van nadelige effecten. Het gebruik van nanomaterialen kan leiden tot celapoptose, ontsteking, verergering van astma, fibrose, chronische inflammatoire longziekten en carcinogenese. Twee decennia aan onderzoek hebben aangetoond dat interacties tussen nanomaterialen en micro-organismen evenals hun ecosystemen complex zijn.
Om deze risico's aan te pakken, moet het begrijpen en beperken van nanotoxiciteit worden afgedwongen als een vorm van verantwoord onderzoek en verantwoorde innovatie. Daarnaast is samenwerking tussen wetenschappers, de farmaceutische industrie, toezichthouders en overheden cruciaal om innovatie in evenwicht te brengen met de bescherming van de volksgezondheid. Deze gezamenlijke inspanning zal de medische gemeenschap helpen bij het navigeren door de complexiteit van de nanobiotechnologie om wetenschappelijke doorbraken effectief en verantwoord te realiseren.
Het Esco Lifesciences LA2 G4 microbiologisch veiligheidskabinet biedt een contaminatievrije en gecontroleerde omgeving die cruciaal is voor het hanteren van nanodeeltjes en gevoelige nanomaterialen. Dit waarborgt de integriteit en veiligheid van experimenten met betrekking tot de synthese, manipulatie en analyse van nanodeeltjes, wat essentieel is voor de ontwikkeling van gerichte toedieningssystemen voor geneesmiddelen en nanomedicijnen. Onze CCL-170B CO2-incubator biedt tevens een stabiele, nauwkeurige omgeving voor celkweken, essentieel voor nanobiotechnologische toepassingen zoals kankertherapieën en antimicrobiële studies. De geavanceerde CO2 -regeling en temperatuurregeling creëren optimale omstandigheden voor het kweken van cellen die worden gebruikt bij onderzoek naar nanogeneesmiddelen, wat de efficiëntie en betrouwbaarheid van op nanomaterialen gebaseerde behandelingen verhoogt. Samen waarborgen deze producten zowel het onderzoek als de onderzoekers, en zorgen zij voor nauwkeurige en contaminatievrije experimenten in nanotechnologie.
Alshora, D. H., Ibrahim, M. A., & Alanazi, F. K. (2016). Nanotechnologie van deeltjesgroottevermindering tot het verhogen van de wateroplosbaarheid. Surface Chemistry of Nanobiomaterials, 163-191. https://doi.org/10.1016/b978-0-323-42861-3.00006-6
Contera, S., Bernardino de la Serna, J., & Tetley, T. D. (2020). Biotechnologie, nanotechnologie en geneeskunde. Emerging Topics in Life Sciences, 4(6), 551-554. https://doi.org/10.1042/ETLS20200350
Shahcheraghi, N., Golchin, H., Sadri, Z., Tabari, Y., Borhanifar, F., & Makani, S. (2022). Nanobiotechnologie, een toepasbare benadering voor een duurzame toekomst. 3 Biotech, 12(3). https://doi.org/10.1007/s13205-021-03108-9